Informatie voor scholieren

De Himalaya is de hoogste bergketen van de wereld. En weet je waar de hoogste toppen van die bergen liggen?

1. Geschiedenis; 2.Chitwan National Park; 3.Staatsbestel en politiek; 4.Algemene voorzieningen; 5.Oprichten van Sapana School; 6.Armoede; 7.Kinderen; 8.Niet naar school? 9.Ook jij kunt helpen!

Nepal is een van de mooiste én een van de armste landen in de wereld. Nepal is overwegend Hindoeïstisch. Door de vlucht van Boeddhisten uit Tibet is er een grote Tibetaans-Boedhistische gemeenschap ontstaan.

Nepal is een van de mooiste landen ter wereld, maar gaat gebukt onder vele problemen.
Waarom Sapana School ondersteunen? De levensverwachting voor de mensen in Nepal is slechts 61,6 jaar en bijna de helft van de volwassen bevolking heeft geen werk. Het jaarloon in Nepal is € 300,- gemiddeld. Kun je je dat voorstellen? Hoeveel is dat van jouw vader en / of jouw moeder? En wat verdien je zelf als je al een baantje hebt, of hoeveel zakgeld krijg jij per

jaar?
De hoge bergketen van de Himalaya ligt in het noorden van Nepal en ze vormt de grens met Tibet, een land dat door China is ingelijfd.
In het zuiden van Nepal ligt een uitgestrekte jungle, de Terai, en midden in dat oerwoud ligt de grens met India.

De Tharu zijn de oorspronkelijke bewoners van dit gebied. Het is een heel oud volk dat eeuwen in de jungle heeft geleefd.
We willen jullie wat vertellen over dit volk, over hun leven op dit moment en vooral over het leven van de Tharu kinderen.
De bedoeling is dat jullie hen beter leren kennen en hen wilt gaan helpen.
Die hulp is hard nodig om de kinderen een kans te geven om naar school te gaan, een vak te laten leren als ze ouder zijn en om de kinderen die dat willen de kans te geven om verder te studeren. Hun ouders kunnen het schoolgeld niet betalen, ook al is dat heel weinig.
Als je 50 eurocent of hooguit 1 euro per dag verdient heb je dat allemaal nodig om eten voor je gezin te kopen. Wat kun jij voor 50 eurocent kopen?

 

Voor foto's van Tharu, landbouw en dieren zie: http://www.sapanalodge.com/gallery_village.php

1. Geschiedenis
Laten we eens kijken naar de geschiedenis van het koninkrijk Nepal in de laatste 100 jaar. Tot 1951 waren de grenzen gesloten voor gewone reizigers. Alleen op verzoek of op uitnodiging werden er buitenlanders toegelaten in Nepal.
De koning en zijn familie, de adel en de landheren leefden in weelde en hadden het voor het zeggen. De rest van de bevolking leefde van wat het land en hun dieren hen gaven en ze hadden kleine bedrijfjes en winkeltjes. Ook al was het een arm bestaan, ze deelden voedsel met elkaar, zodat niemand hoger hoefde te lijden.
Doordat de mensen contact kregen met de buitenwereld en veronderstelden dat alle buitenlanders rijk waren, gingen de mensen die wat geld hadden dit op een buitenlandse bank zetten. Ze vergaten hun buren. Wat denk je dat er toen gebeurde?

In 1952 besloot de koning, die graag op jacht ging, om een deel van het oerwoud af te sluiten. Dan kon hij er zijn koninklijke gasten uitnodigen voor jachtpartijen. De grote rivier de Rapti, werd voor een deel de grens. Om de rest werd prikkeldraad gezet zodat de wilde dieren er in bleven en de mensen er uit. Een deel van het oerwoud werd gekapt, het land werd in kleine stukjes verdeeld en als vergoeding aan de Tharu mensen gegeven. Weet je nog wie dat zijn?

Precies! De oorspronkelijke bewoners van het oerwoud. Ze waren jagers en verzamelaars en door het besluit van de koning werden ze uit hun natuurlijke leefomgeving verdreven. Daar hadden ze altijd voldoende voedsel gehad door dieren van de jacht en door de eetbare planten die in het oerwoud groeien te verzamelen. Deze mensen hadden niet geleerd om de grond te bewerken en er eetbare gewassen op te verbouwen want dat hadden ze nooit nodig gehad. Ze bouwden hun hutten op een deel van de grond en de rest verkochten ze om eten van te kunnen kopen.
Nu werken ze als loonarbeider op hun eigen land, of ze zijn stenensjouwer of werken in de bouw en dit alles voor een schamel dagloontje.

2. Chitwan Nationaal Park
Onder grote druk van het wereld natuurfonds is het jachtgebied nu het Chitwan Nationaal Park, waar door niemand meer gejaagd mag worden en waar de wilde dieren in alle rust kunnen leven. Die worden nu niet meer met uitsterven bedreigd. Er leven neushoorns, tijgers, beren, apen, olifanten en een heleboel soorten herten. Er zijn parkwachters die er voor zorgen dat niemand meer stiekem gaat jagen of stropen.
De wilde dieren zijn nu veilig en kunnen gedijen, maar hoe gaat her verder met de mensen?.....nog even een stukje geschiedenis…
Wist je dat 50 jaar geleden maar 5% van de Nepalezen kon lezen en schrijven? Dat betekent dat in een groep van 20 mensen er één was die de krant kon lezen. Voor alle andere mensen moesten brieven en andere geschreven informatie worden voorgelezen. Deze mensen konden zelfs geen handtekening zetten. Weet je wat iemand doet die niet kan schrijven en iets moet ondertekenen?
Precies: een kruisje zetten.
En nog steeds, op dit moment, zijn er gemiddeld 8 mensen in een groep van 20 die dat niet hebben kunnen leren-, dat is 40%!

3. Staatsbestel en politiek
Het grote probleem in Nepal is de politieke onrust die al heel lang alle vooruitgang blokkeert. Al vanaf 1962 wordt er geprobeerd om een vorm van democratie te regelen en iedere keer kwam daar onrust van waardoor de koning het heft weer in handen nam.
In 1990 kwam er een nieuwe grondwet, waarin de rechten van de mensen en het recht op onderwijs voor alle kinderen beschreven staat. In 1991 ging Nepal voor het eerst naar de stembus! En weet je wat het moeilijkste is?---Het moeilijkst is om oude gewoontes af te leren. Eeuwenland waren de rollen van "koning" en "onderdanen" ingeslepen. Dan is het heel moeilijk om als gelijken om de tafel te gaan zitten en om samen het land te regeren.
Regeringen wisselden elkaar af en in 1996 begon er een guerrilla oorlog, omdat de politieke partijen het niet eens konden worden, de Maoisten konden het niet eens worden met de regels en de wetten.

In 2001 heeft er zich een paleisdrama afgespeeld. Het verhaal gaat dat de kroonprins in een vlaag van waanzin zijn familie heeft doodgeschoten en dat hij zelf aan de verwondingen is overleden. De toenmalige regering heeft toen een oom van de kroonprins snel tot koning gekroond. Een heleboel mensen geloofden het verhaal niet en de onderlinge gewapende strijd werd daardoor alleen maar heftiger. Het land werd zo onveilig dat de toeristen weg bleven, waardoor de bron van inkomsten voor veel mensen weg viel.
Pas in 2007 zijn de partijen tot wederzijdse afspraken gekomen. De koning is in 2008 afgezet - de republiek werd uitgeroepen.
Nu is men bezig om de Republiek Nepal op te richten. De politieke leiders zijn veel tijd kwijt met het leren begrijpen van elkaars standpunten. Er blijft weinig tijd en aandacht over om het land te regeren en door alle onrust is de staatskas bijna leeg.

4. Algemene voorzieningen
Het gevolg is bijvoorbeeld dat de asfaltwegen die er zijn, niet onderhouden worden. Ze zitten vol met gaten en zijn overvol met oude vrachtwagen, die alle goederen van Noord naar Zuid en van Oost naar West vervoeren.
Zo duurt een rit van de hoofdstad Kathmandu naar Chitwan, waar onze Tharu vrienden wonen 7 uur, in plaats van 3 uur - het is 160 kilometer, zoiets als Groningen - Amersfoort, of van Amsterdam naar Enschede.
In 2008 was er gemiddeld 7 uur per etmaal geen elektriciteit, omdat er geen geld was om stookolie voor de elektriciteitscentrales te betalen.
Het ophalen van huisvuil is niet geregeld en in de stand kun je dat goed zijn. En weet je dat heel veel mensen in Kathmandu neus-mond maskers dragen op straat vanwege alle uitlaatgassen die de oude auto's uitstoten.
Als je je neus uitveegt met een witte zakdoek zie je zwarte vlekken!

5. Oprichten van Sapana School
De school die we gaan bouwen heet Sapana School en Sapaná betekent droom in het Nepalees. Deze school wordt niet door de regering gebouwd, maar met hulp van heel veel mensen. De regering vindt onderwijs heel belangrijk, ook al is er nauwelijks geld. De scholen die gebouwd worden zijn daardoor erg armoedig, Er is geen glas in de ramen, de vloer is van aangetrapte aarde en de klaslokalen zijn heel klein. Als dak worden er vaak ijzeren golfplaten gebruikt. Soms ook alleen maar stro. Wanneer het buiten 40 graden is en de zon schijnt op zo'n dak van ijzer, dan kun je binnen bijna een taart bakken. En als het regent maakt het zoveel lawaai dat je niets hoort.
Omdat de regering het salaris van de onderwijzers en de leraren niet kan betalen moeten de ouders dat doen. En omdat niemand veel kan betalen, zitten er 60 tot 80 kinderen in één klas, opgepropt op lange smalle houten banken met een smal vast tafelblad. Er is nauwelijks ruimte om te lopen.
Je kunt je wel voorstellen wat daar het gevolg van is. De voorste kinderen kunnen de lessen nog wel volgen maar de kinderen achter in de klas hebben er veel moeite mee omdat ze niet alles goed kunnen horen en zien en snel afgeleid worden. Daarom valt er 60 % van de kinderen die naar school gaan uit vóór groep 8. En dat gaat dan over de kinderen die wél naar school gaan.

6. Armoede
In het gebied van Chitwan Nationaal Park zijn de mensen zo arm dat er 30% van de kinderen niet naar school gaat. Dit zijn bijna allemaal Tharu kinderen. Weet je nog?
Hun grootouders zijn uit het oerwoud verdreven, waar eeuwenlang hun volk gewoond had.
Ze bouwen hun huis met lange takken of houten palen, bamboe matten besmeerd met klei en als dak worden bossen rijststro gebruikt.
De muren worden versierd met handafdrukken en tekeningen van dieren uit hun oude leefomgeving.
Zo'n huis gaat 5 jaar mee. Daarna is de klei van de muren gespoeld door de moessonregens en is de bamboe en het rijststro gaan rotten.
Omdat de meeste stukjes grond klein zijn, wordt alles meet de hand gedaan. De landeigenaren met grotere stukken grond betalen een paar maal per jaar dagloon aan arbeiders, omdat het niet loont om te investeren in dure landbouwmachines, die meestal in de schuur staan.
Het verbouwen en oogsten van maïs, rijst en mosterdzaad is dus handwerk. Dat is een arbeidsintensieve manier van werken. Er zijn dan heel veel mensen nodig in de landbouw. De kinderen moeten ook meehelpen. De school geeft daar vrij voor. Iedereen staat 's morgens om 5 uur op en gaat samen aan het werk.
De dieren hebben zo hun eigen plaats. Ze leven dicht bij de mensen, bij het huis, op het erf en tussen alles door. Er staan forse boetes voor het aanrijden van een dier. De hoogte van de boetes is verbonden met de economische waarde die de dieren voor hun eigenaars hebben.

7. Kinderen
Voor de kinderen is er weinig tijd. Ze helpen hun ouders op het land en met de dagelijkse bezigheden. Ze helpen bij het koken, bij het afwassen, bij het verzorgen van de dieren, bij het planten en bij het oogsten. De oudere kinderen helpen hun ouders door op de kleintjes te passen. Soms nemen ze hun broertje of zusje mee naar school, zodat ze toch de lessen kunnen volgen. Of je met zo'n peuter op schoot ook echt wat leert is natuurlijk de vraag. Wat denk je dat er gebeurt?
Natuurlijk is er ook tijd om te spelen, met zelfgemaakt speelgoed, want speelgoed uit de winkel kost geld en dat is er niet.
De kinderen zwemmen ook in de rivier én voor hun plezier en om weer lekker schoon te worden.
De hutten waar ze wonen hebben geen badkamer en in huis is geen WC of water uit de kraan. Soms is er een waterpomp op het erf of ergens in het dorp, waar iedereen gebruik van kan maken.

8. Niet naar school?
Op het eerste gezicht lijkt het leven de Tharu kinderen wel wat op vakantie, ook al moet je thuis je ouders elke dag meehelpen. En je leert dan een heleboel dingen die op school niet leert.
Maar als je als kind niet naar school gaat omdat je ouders het niet kunnen betalen, dan blijf je achter omdat je niet geleerd hebt om te leren. Dan kun je geen verhalen schijven of te google-en, dan kun je geen opleiding volgen om bijvoorbeeld piloot te worden, of kunstenaar, leraar of verpleegster. Want voor alle beroepen moet je eerst naar school, ook in Nepal. De arme kinderen zullen dan later arme volwassenen worden. Ze kunnen niet helpen om hun land verder te ontwikkelen en het land zal arm blijven. Ze zullen altijd hulp van anderen nodig blijven hebben om een gezond en goed leven te hebben. Zou jij altijd hulp willen vragen aan andere mensen of zou je liever goed voor jezelf kunnen zorgen en ook weer andere mensen kunnen helpen?
Hoe zou jij het vinden om altijd in kapotte kleren te lopen? Om geen schoenen te kunnen kopen? Om ziek te zijn en geen medicijnen te kunnen betalen? Om op het land te moeten werken om je ouders te helpen met geld verdienen om eten te kunnen kopen? Om andere kinderen wel naar school te zien gaan en jij niet?

9. Ook jij kunt helpen!
Ja, Dhurba heeft een droom, die nu werkelijkheid wordt als we allemaal helpen. De kinderen die naar de Sapana school gaan, krijgen kleren van de school, schooluniformen. Ieder kind draagt dan goede kleren en je ziet het verschil niet meer tussen wat rijkere kinderen en heel arme kinderen. Op school krijgen ze ook melk en fruit en tussen de middag een goede maaltijd.
Alsjeblieft! Wil je deze Tharu kinderen en andere arme kinderen uit Chitwan helpen? Als je hen helpt kunnen ze naar school en hebben ze later een betere toekomst. Die hulp is heel hard nodig.